Bij de afsluiting van het seizoen is Rien van den Broek in het zonnetje gezet vanwege zijn 60-jarige lidmaatschap van onze vereniging.
Als je in Berlicum vraagt wie de bastrombone van muziekvereniging TOG het best kent, krijg je meestal hetzelfde antwoord: “De bastrombone kent Rien beter dan zijn eigen woonkamer.”
Rien van den Broek is inmiddels begin zeventig, maar dit jaar viert hij een jubileum waar menig muzikant alleen maar van kan dromen: 60 jaar lid van TOG. Zestig jaar! Dat betekent dat hij al trombone speelde toen sommige huidige leden nog niet eens in de planning zaten.
Rien begon ooit als jonge muzikant met een glimmende trombone en grote plannen. Inmiddels heeft hij duizenden repetities, optredens, marsen, serenades, concoursen en feestavonden meegemaakt. En al die jaren bleef hij trouw aan zijn grote liefde: de bastrombone. Dat imposante instrument waarmee hij samen met zijn vaste maatjes Martijn, André, Patrick en Bart en ook Jan en Ray de fundering van het orkest vormt. Als zij inzetten, weet de rest van het orkest dat het menens wordt. De muren trillen, de stoelen resoneren en de dirigent glimlacht tevreden. En als er dan af en toe wat mis gaat, kan Rien zo hard lachen, dat de tranen over zijn wangen rollen. Dat is genieten!
Maar Rien is veel meer dan alleen muzikant.
Hij is een echt verenigingsmens. Wanneer er stoelen moeten worden gesjouwd, podiumdelen moeten worden opgebouwd of aanhangers moeten worden geladen, verschijnt Rien vaak al voordat iemand erom heeft gevraagd. Hij spoort zijn medemuzikanten op niet-mis-te-verstane-wijze dat er gesjouwd moet worden, bijvoorbeeld door heel hard “opruimen!” te roepen na afloop van een repetitie of concert.
Het lijkt soms alsof hij een ingebouwde radar heeft voor klusjes. Nog voordat de voorzitter “Wie kan even helpen?” heeft uitgesproken, staat Rien al met een steekwagen in zijn handen.
En natuurlijk heeft hij ook een uitgesproken mening. Als Rien ergens achter staat, dan staat hij er volledig achter. Maar als hij ergens níét achter staat, dan weet de hele vereniging dat ook vrij snel. Gelukkig gebeurt dat altijd met dezelfde betrokkenheid waarmee hij zich al zestig jaar voor TOG inzet. Want als Rien zich druk maakt, is dat meestal omdat hij het beste voor de vereniging wil.
Zijn collega-muzikanten weten ondertussen precies hoe het werkt. Eerst laten Rien een beetje mopperen. Daarna wordt er wat gelachen, nog wat gemopperd en uiteindelijk wordt er samen een biertje gedronken. Want hoe verschillend de meningen soms ook zijn, de liefde voor muziek en TOG staat altijd voorop.
Na zestig jaar is Rien uitgegroeid tot een levend stukje verenigingsgeschiedenis. Hij heeft generaties muzikanten zien komen en gaan, dirigenten zien wisselen en uniformen zien veranderen. Maar één ding bleef altijd hetzelfde: Rien met zijn trombone, klaar om te spelen én klaar om te helpen.
Daarom heffen we vandaag het glas op een man die al zestig jaar het lage fundament van TOG vormt. Op een muzikant, een vrijwilliger, een kartrekker, een meninghebber van formaat en bovenal een verenigingsman in hart en nieren.
Rien, gefeliciteerd met 60 jaar TOG. Moge je bastrombone nog vele jaren brommen, je handen nog vaak meehelpen en je mening nog lang gehoord worden. Want eerlijk is eerlijk: zonder Rien zou TOG toch een stuk stiller zijn. 🎺🍻👏
